De weg terug naar mezelf

Ik ben geboren in Frankrijk en verhuisde op mijn negentiende naar Nederland. Wat op het eerste gezicht gewoon een verhuizing naar een ander land was, bleek het begin van een veel grotere reis. Een reis terug naar mijn lichaam, mijn eigen stem en mijn eigen richting.
Het begon zich te ontvouwen op het moment dat ik stopte met mezelf steeds opnieuw te verlaten. En ja, ik weet dat dit heel dramatisch klinkt, maar het omschrijft precies het destructieve gedrag dat ik jarenlang naar mezelf toe vertoonde.

Jarenlang was ik de verbinding met mezelf kwijt. Ik paste me aan. Ik deed wat de wereld me verwacht. Ik probeerde mezelf te vinden in manieren van leven, denken en doen die eigenlijk helemaal niet bij mij pasten. En wanneer het niet lukte? Dan dacht ik dat er iets mis met mij was. Dus bleef ik aan mezelf werken. Mezelf verbeteren, veranderen, aanpassen. Want ergens moest toch een versie van mij bestaan die wél in dat plaatje paste?

Maar juist die verhuizing naar Nederland gaf me iets wat ik daarvoor niet had gehad: de vrijheid om mezelf opnieuw te ontdekken. Er was niemand om me heen die de kaders waarbinnen ik dacht te moeten passen, steeds opnieuw bevestigde. En nee, dit is geen verhaal waarin ik ineens het licht zag en alles op z’n plek viel. De reis terug naar mezelf ging met vallen en opstaan.

Mijn zoektocht bracht me ertoe om steeds dieper te duiken in alles waaruit wij als mens bestaan. Van het fysieke en cognitieve tot het emotionele en spirituele. Niet omdat ik op zoek was naar één methode die alles zou oplossen, maar omdat ik wilde begrijpen hoe het allemaal met elkaar verbonden was.

Ik ontdekte dat mijn lichaam niet een probleem was dat opgelost moest worden. Ze liet me juist zien waar ik mezelf voorbijliep. Waar ik mijn grenzen negeerde. Waar ik keuzes maakte vanuit angst, verwachtingen of oude overtuigingen in plaats van vanuit wat voor mij klopte. En dat was nogal een omschakeling. Want het is één ding om te begrijpen dat je anders met jezelf om wilt gaan, maar het is iets heel anders om dat ook daadwerkelijk te doen. Om die keuzes te maken die voor jou goed voelen, terwijl de mensen om je heen daar misschien helemaal niks van begrijpen.

Totdat ik me begon af te vragen: wat als er helemaal niks mis met mij is?

Wat als ik niet degene ben die voortdurend moet veranderen, maar de manier waarop ik naar mezelf en het leven kijk? Mijn lichaam is daarin mijn grootste leermeester geweest. Die relatie was allesbehalve vanzelfsprekend. Ik heb gevochten met mijn gewicht, mijn uiterlijk, mijn emoties en mijn gedachten. Ik wilde mijn lichaam controleren, veranderen en verbeteren. Maar hoe harder ik mijn best deed, hoe verder ik van mezelf verwijderd raakte. En ergens vond ik dat ook ontzettend tegenstrijdig maar kon het niet stop zetten.

Ik heb namelijk een enorme liefde voor het leven. Voor ontdekken, ervaren, avontuur en alles wat deze wereld te bieden heeft. Ik kon intens genieten van de kleinste dingen en tegelijkertijd periodes doormaken waarin ik nauwelijks toegang had tot dat gevoel. Ik heb drie depressies doorgemaakt. Hoe kon ik zoveel liefde voor het leven voelen en tegelijkertijd zo ongelukkig zijn? Waarom behandelde ik mijn lichaam op manieren waarvan ik wist dat het me geen goed deed? Waarom bleef ik gedrag herhalen waar ik vervolgens onder leed? En misschien wel de belangrijkste vraag: was alles wat ik voelde, dacht en over mezelf geloofde eigenlijk wel van mij?

Living Unmuted.

Living Unmuted is ontstaan vanuit die manier van leven. Niet omdat ik alle antwoorden heb gevonden. Integendeel. Hoe meer ik ontdek, hoe nieuwsgieriger ik word. Ik ben nog steeds die vrouw die vragen stelt, nieuwe dingen uitprobeert, soms ontzettend enthousiast ergens induikt en onderweg ook weleens ontdekt dat iets toch helemaal niet bij haar past. En dan denk ik: ‘FUCK, wat nu?’ Ik herinner mezelf er dan aan dat mijn normen en waarden mijn wereld bepalen en dat ik daarnaar mag handelen. Vanuit het concept van ‘Radical responsibility’.

Het gaat juist niet om alles van tevoren weten. Ik hoef niet meer overal een verklaring voor te hebben. En ik hoef al helemaal niet meer te voldoen aan een beeld van hoe mijn leven eruit zou moeten zien.

Ik wil het leven ervaren. In al zijn vormen. Met mijn voeten op de grond, mijn nieuwsgierigheid voorop en de bereidheid om mezelf steeds opnieuw tegen te komen.

Want thuiskomen bij jezelf betekent niet dat je op een dag aankomt en vervolgens nooit meer verandert. Het betekent dat je jezelf niet langer hoeft te verliezen terwijl het leven zich ontvouwt.